Sevagram

Alles gaat super in Sevagram Children's Village... Op aanvraag van velen, maak ik snel een filmpje over het domein en mijn nieuwe kamer! :)
Een briefje sturen kan ook naar dit adres:

Sevagram Trust
c/o Eva Borra
Pothy, Thalayolaparambu P.O,
Kottayam District,
Kerala, India

Onze dag begint met het ontbijt om 8.15u. Dan checken we eerst even snel onze mails. Om 9u werken we tot 10.30u aan onze paper. Dan gaan we naar de palliatieve zorgen, waar mensen dus hun laatste dagen of maanden doorbrengen. De meeste hebben kanker, maar sommige hebben ook gewoon geen familie en komen dan bij ons op de palliatieve zorgen terecht. We vervoegen ons dan bij de Duitse jongens die de mensen al allemaal gewassen hebben. Tot nu toe zag ik dat nog niet zo zitten, ook gewoon omdat ik er geen ervaring mee heb. Maar misschien moet ik toch wel eens deze kans grijpen en het leren.

Om 10.30u wandelen we dan even met de patiënten (nu ja, 1 patiënt) in de tuin. Daar leest hij dan de krant, terwijl wij ook de krant lezen. (Wij engelse versie, nog geen Malayalam) Dan keren we terug en spelen we enkele spelletjes. Vooral UNO doen ze hier heel graag en ook al kunnen we niet echt communiceren met elkaar wegens de taalbarrière, Uno is toch echt een universeel spel die op elke mond een glimlach kan toveren, zelfs op palliatieve zorgen. Kaat en ik houden stiekem ook van een spelletje memorie. Dan scheppen we hun middageten in en dragen we het rond (al dan niet gepureerde rijst). Sommige mensen moeten echt gevoed worden, terwijl andere echt wel nog zelfstandig kunnen eten.

Wat mij vooral opgevallen is tijdens die enkele dagen palliatieve zorgen, is hoe sterk je je al kan gaan hechten aan sommige personen. Ook al is er bitterweinig communicatie, toch doen hun tranen mij echt wel iets, en zou ik onmiddellijk kunnen mee wenen. we zijn hier maar nog 3 dagen en opnieuw is er iemand gestorven... Er wordt hier zo licht over de dood gegaan. Plots zeggen ze: Owja, vannacht is .... gestorven. Ook al zie je zoiets aankomen, het feit dat het toch zo snel kan gaan blijft mij verbazen. Toch wil ik blijven gaan, want je ziet gewoon in de mensen hun ogen hoe hard ze het appreciëren als je er bent. Ook al doe je niets speciaals en is het maar een spelletje spelen, toch krijg je veel terug, niet in woorden, maar wel in een gevoel. :)

In de namiddag na onze lunch (die ik nu altijd met handen eet!) kunnen we nog eventjes werken voor school en dan om 16u komen de kinderen terug van school. Dan gaan we eens langs in de huizen bij de families. Om 18u is er studie tot 19u en proberen we wat te helpen met het schoolwerk. De examens komen eraan, dus iedereen moet hard studeren... Hard is wel relatief anders dan in België :p

We gingen ondertussen ook voor de 1ste keer naar de kerk. De Katholieke Kerk. Toch is het best wel anders dan bij ons. Hier dragen we een sjaal rond ons hoofd en staan we ook bijna heel de tijd recht of knielen we. De volledige viering is in het Malayalam en dat maakt het er ook niet echt ideaal op. Toch ik zal zeker blijven gaan om het goeie voorbeeld te tonen aan de kleintjes.

Vandaag waren we uitgenodigd ergens, maar Kaat en ik hadden totaaaal niet begrepen wat we gingen doen en waar. Dus wij gewoon met de auto mee. We gingen naar een zaal waar er vele ouderen aanwezig waren. Blijkbaar komen de 'bejaarden' van hier ook samen om enkele activiteiten te doen. Dus speelden we enkele spelletjes mee, deden dansjes en muzikale pak en hielpen wat met het 4-uurtje ronddelen. Ernaast was een psychiatrie en die bezochten we ook nog eens snel. Morgen opnieuw naar een special school voor mensen met een beperking.

Misschien nog enkele weetjes.
- Iedereen vraagt hier om de naam van je ouders, broers, zussen en hun beroep of studies. Dit is een ingewikkelde manier om te weten van welke klasse je bent...
- Iedereen vraagt me of ik veel goud en diamenten heb?! What??
- Er werd mij al verschillende keren gevraagd of mijn ouders mijn toekomstige partner zal uitkiezen. In India is het de gewoonte dat de ouders een partner kiezen voor hun kind. Gedwongen huwelijken klinkt misschien te negatief, maar laten we ons het 'arranged marriages' noemen. Zie je het al voor je mama? Oei Oei :p Ik ben benieuwd :p
Volgens Indiërs is dit de oorzaak van de vele scheidingen in Europa, omdat de ouders niet meer de partner kiezen...