De voorbije 2 weken

Hallo,

Wat is er nog allemaal gebeurd...
Donderdag was het mijn verjaardag... En natuurlijk was er een staking voor 2 dagen.
Dus echt alles lag plat. Niets was open, en we waren verplicht om op de campus te blijven omdat het te gevaarlijk was op straat. Er zouden protesten kunnen zijn en ze zouden kunnen smijten met stenen.
Niet aangeraden dus...
Ik word liever niet gestenigd op mijn verjaardag.

Maar gelukkig waren mijn lieve belgische huisgenootjes er, en ze haalden al enkele stukjes taart op voorhand zodat ik toch nog voldoende suikers zou kunnen opslaan voor 2 dagen. maar blijkbaar was er ook al taart geregeld voor mijn verjaardag. Dus kreeg ik aan het ontbijt een grote chocoladetaart en super veel fruit en sapjes.
De chocoladetaart heb ik verdeeld met alle mensen die ik tegenkwam en vooral het personeel genoot er enorm van om van mijn taart te smullen.

De vrijdag zijn Kaat en ik dan naar Wonderla Amusement Park geweest in Kakkanad. Dat is een pretpark met de helft waterattracties en de helft andere attracties. Het deed echt verschrikkelijk deugd om in deze warmte eens in het water te kunnen. Ook al moesten we in lange kleren zwemmen. We waren natuurlijk de enige blanke in heeeel het park, wat wou zeggen dat iedereen ons weer enorm aangaapte en dat ze foto's trokken... Toch was het echt een superplezante dag!

De zondag bezochten we nog Fort Cochin. Het oude gestadsdeelte met een Joodse synagoge, het Hollands kerkhof, de basiliek van Vasco Da Gama en het Mahatma Gandhi Strand. Een dag vol toeristische activiteiten en het liep er echt vol van de blanke toeristen, de één al meer aangepast aan de indische normen dan de andere.... Wat voor ons soms wel voor frustratie zorgde, omdat sommige toeristen echt geen beetje moeite doen om zich aan te passen...

Onze laatste week in Rajagiri bestond uit psychologielessen meevolgen, nog wat Yoga gedaan, nog wat genoten van ons huisje en zijn faciliteiten (lees: Al onze kleren gewassen). En natuurlijk nog wat schoolwerk.
We deden ook nog enkele extra bezoeken. Zo zijn Kaat en ik nog naar een Blindenschool geweest, een beschutte werkplek, een Special School voor kinderen met een mentale beperking en ook naar een tehuis voor blinde vrouwen. Overal werden we zo uitbundig verwelkomd, met liedjes en veeeel eten (en THEE!) Natuurlijk wordt er nu overal verwacht dat wij ook een liedje zingen, dus mijn eerste optredens voor publiek zijn al reeds voorbij en het viel blijkbaar wel in de smaak van de Indiërs :p
We kregen er een medaille van Jezus en ook een Pater Noster...

We zijn ook al enkele keren op restaurant geweest, ook voor Ilse en mijn verjaardag! Altijd heel lekker en een maaltijd met drank voor maximum 1,5 euro is hier meer dan voldoende..

Sinds gisteren (zaterdag 2 maart) zijn we aangekomen op ons project. Sevagram Children's Village, een kinderdorp zoals het SOS Kinderdorp.
De tocht met de auto was nog te doen (1,5 uur), maar natuurlijk met de indische rijstijl.. Het was echt weer levensgevaarlijk en natuurlijk deze keer (opnieuw!!) met een botsing. Hoeveel keer die niet haperen aan elkaar bij het oversteken, die kunnen dus geen afstand inschatten bij het voorbijsteken en gokken gewoon, wat dus echt heel veel (TEVEEL) resulteert in een accidentje.

Father Shinto verwelkomde ons en we werden rondgeleid in onze nieuwe omgeving. Kaat en ik verblijven in de guesthouse. Dit is een soort Peda, en voor de eerste keer in ons avontuur zijn ze erin geslaagd om Kaat en ik te scheiden. We hebben elk onze eigen kamer met badkamer. Eigenlijk echt een mooie kamer, ik voel mij er al helemaal thuis. Ik slaap op de gelijksvloer en Kaat op het eerste verdiep.

We kregen eerst een rondleiding in de palliatieve zorgen. Daar leerden we de 2 duitse jongens kennen die hier ook vrijwilligerswerk doen. De ene is hier al sinds augustus en de andere sinds november. Er was net iemand gestorven in de palliatieve, dus die gingen we gaan bekijken. Ik wist niet zeker of ik 'bed' of 'death' had verstaan, maar blijkbaar was het dus toch 'Death' Ja amai, ik was echt geschrokken... Een vrouw die pas was gestorven en wij daarbij... Ik voelde toch eventjes mijn maag draaien. Die palliatieve zorgen was eigenlijk echt erg. Allemaal doodzieke mensen in kleine metalen bedden. Niet echt ideaal om je laatste maanden in door te brengen.

Er zijn hier ook nog 2 duitse meisjes die hier 2 jaar geleden voor een jaar vrijwilligerswerk gedaan hebben en zij zijn hier terug op bezoek.

In de namiddag toonden de duitsers ons hun zelfgemaakte steenoven waar we brood en cake hebben in gebakken.

's Avonds zijn we dan op het dak geklommen met de duitse mensen en hebben we daar uren zitten vertellen met onze cake, brood, kaas en enkele lokale drankjes... Wat vallende sterren gezien. Het was een gezellige afsluiter van onze eerste dag hier. Vandaag dan wat schoolwerk gedaan en wat met de kindjes die hier verblijven gepraat.