Verhuis en wist-je-datjes

Dag lieve mensen die mijn blog lezen.

Eerst en vooral: Bedankt om mijn blog te lezen, want dan weet ik dat ik al deze moeite niet doe voor niets... :)

Wat is er nog gebeurd...
Ondertussen zit ik in ons nieuw verblijf. Een luxe villa naar Indische normen weliswaar.
Maar het is echt perfect! Van onze kleine peda kamer naar een heel huis voor ons 4 alleen.
Ik en Kaat delen nog een kamer omdat we dat zelf wilden, maar Virginie en Ilse hebben hun eigen kamer. Er zijn 2 badkamers.. Maar de rest laat ik over aan het filmpje die we maakten.
Een persoonlijke rondleiding van Kaat en ik in ons huis!

Nu nog wat wist-je-datjes...

- India wel eens zou durven stinken.

- Ze hier warm water drinken (baaaah)

- De bus nemen ons al aardig lukt.

- Buiten de campus bijna niemand engels kan...

- Davis (de concierge) echt een schatje is! Vooral de woorden BANANA en SPOON zegt hij echt hilarisch grappig.

- Davis ons elke dag vraagt: 'You Happy??'

- Dat er niemand moet panikeren, Hij is even oud als mijn mama :p

- Er hier toch niet veel koeien op straat lopen.

- Kaat en ik elke avond de slappe lach hebben.

- Onze 2 hagedissen in onze kamer Puffy en Fluffy heten.

- De paters schrik hebben om ons te laten zwemmen (omdat we ons zelf zouden belachelijk maken in bikini...)

- Dat Pretty Little Liars en The Vampire Diaries telkens een groot avontuur is om te bekijken (LEVE HET INTERNET VAN INDIA)

- Ik rijst nu al beu ben.

- KFC in India niet Kentucky Fried Chicken is, maar Kochi Federal Corporation :(

- Ik mee doe aan Dagen Zonder Vlees

- Dat ik vandaag gebuisd ben voor Dagen Zonder Vlees door een lekkere Chicken Garlic Burger te eten...

- Ik nog geen diarree heb gehad!

- Eva hier een merknaam is van schoonheidsproducten, ook verschillende beautycentra noemen Eva.

- Ik donderdag jarig ben! Hiep Hiep Hoeraa voor mij! ;D

- Ik deze stomme lange kleren beu ben.

- Ik nog redelijk gespaard ben gebleven van de muggen (in tegenstelling tot Kaat, Ilse en Virginie)

- Puffy de hagedis al in mijn nek is gevallen... ieewwww

- Ik elk kind in India blij maak door eens te zwaaien of een handje te geven. (I'm Famous!)

- Nee knikken hier ja betekent

- Er veel meer mooie indische jongens zijn dat ik had gedacht

- Ik nu ook Bindi's draag.

- Er alleen internet is op ons dak van het nieuwe huis.

- Skypen echt miserie is

- Er een uurverschil is van 4,5 uur met België.

- Ik elke avond niet in mijn bed geraak, en 's morgens er ook niet uit.

- De thee hier super lekker is!

- Er een grote slang op de campus zou zitten... (Denk aan de film Anaconda en ik ben dan Jennifer Lopez :p )

- Ik al 2 extra diploma's heb om op mijn cv te zetten.

- Ik nog niet gek geworden ben van de malariapillen ..

- Ik nog steeds geen olifant gezien heb :(

Groetjes xxx

Het Congres & de beachparty

Heeey,

Ik zal maar beginnen bij de beachparty.
Dus zondagnamiddag naar de befaamde beachparty vertrokken. Alleen Kaat en ik waren mee van de Belgen, omdat de rest teveel schoolwerk heeft. (wij eigenlijk ook, maar een party... ik voelde me gewoon verplicht om daar eens te bekijken of het echt wel party was).
We gingen met Anjali en Nicey. Dus ik veronderstelde met de bus naar Cherai Beach, die volgens hen een halfuurtje rijden van Kalamassery was.

Blijkbaar toch niet met de bus geweest, want Nicey had nog enkele vrienden uitgenodigd om mee te gaan. 4 indische jongens vergezelden ons en we gingen met hen met de auto.
Onze chauffeur was tuurlijk weer de slechtste. En met de slechtste bedoel ik ook wel de slechtste chauffeur in de geschiedenis van India. Serieus! Die gast reed echt levensgevaarlijk en viel ook om de stappe stil. Kaat en ik hielden al even ons hart vast of die gast ook nog ging drinken, want anders konden wij echt niet terugkeren met hem.
Uiteindelijk bleek dat halfuurtje toch meer dan een uur te zijn. Maar het was zo de moeite waard! Zo'n mooi strand, maar wel heel veel volk! ook redelijk toeristisch. Voor 1 keer waren we niet de enige blonde mensen. Maar dat belemmerde de mensen niet om toch opnieuw enorm te gapen naar ons en opnieuw foto's te nemen van ons.

En dan die Party... Omdat we in de namiddag gingen stelde die party eigenlijk niet veel voor. Onze peda sluit om 22 u (of soms iets later) dus moeten we zorgen dat we binnen zijn, of we moeten buiten slapen. Het was wel allemaal engelse muziek en hele bekende, dus eigenlijk was het echt wel tof. De jongens met wie we mee waren, gingen ons proberen op te gieten. Maar we hebben mooi bedankt en ik heb gezegd dat ik niet drink omwille van mijn geloof. En daar hadden ze wel respect voor.
Toch hebben ze ons getrakteerd op hapjes en (fris)drank en eigenlijk waren ze heel vriendelijk. En zelfs onze chauffeur dronk geen alcohol, en dat bezorgde wel wat vreugde bij Kaat en ik.
Na wat zingen, of zelfs veel zingen en veel foto's trekken om de andere studenten die in België zijn gebleven toch wat jaloers te maken, vertrokken we weer naar huis. De party was ondertussen wel begonnen en zoals ik had verwacht kunnen indische jongens niet dansen. Of tenminste toch niet beter dan de belgische.
We gingen niet naar huis met onze chauffeur, maar met een jongen en meisje van onze school, omdat de jongens nog langer wilden blijven.
Het was toch precies een betere chauffeur .. :p

Dan maandagochtend vertrok ik naar het congres.
Ik lag er eigenlijk wat van wakker omdat ik alleen de bus moest nemen naar Cochin, wat toch een uurtje van Kalamassery ligt. Ik begon al te twijfelen of ik wel zou gaan. Uiteindelijk toch al mijn moed bijeen geraapt en op weg vertrokken naar de bushalte. Ik had een briefje gekregen van een man van school waar de namen van de bus stonden opgeschreven in Malayalam. Uiteindelijk was dat geen grote hulp, want iedereen wees mij een andere bus aan. Uiteindelijk toch een vrouw gevolgd en ik zat op de juiste (OVERVOLLE!!!!!) bus. Na meer dan een uur geplet te zijn, dan toch op de juiste plaats afgestapt. Het ziekenhuis waar de conferentie doorging vond ik dankzij een vrouwtje die mij de weg wees. Eens daar moest ik een blad invullen en kreeg ik een kaartje met mijn naam en 'Delegate' op geschreven. Dit moest ik de 2 dagen aanhouden.Ook kreeg ik een handtas met balpen, papier en nog andere documenten er in. Ik voelde mij al onmiddellijk speciaal en wie houdt er niet van gratis gadgets.
Tot zo ver de verwachting van de mooie jonge dokters in een witte jas. Want deze dokters waren allemaal oud :p Ik nam plaats helemaal voorraan om veel te kunnen noteren. De eerste sessie was wat moeilijk omdat het vooral ging over de overheid en politiek die zich bemoeien over het gezondheidssysteem in India. Ik kon niet echt volgen, ook kende ik er niemand, dus ik zag er al tegen op om daar 2 dagen te moeten verblijven.
Maar eens het thee-pauze werd, kwamen veel mensen met mij praten. Zo onderandere een vrouw van canada, die ook jonger was en ze hield mij wat gezelschap. De volgende sessies werden echt interessant en meer en meer mensen begonnen te praten met mij. Ook 2 meisjes van the UK. Die verpleegsters waren in 1 van de grootste ziekenhuizen van Londen.
De sessies werden gegeven door de bazen van het WHO (World Health Organisation) en door nog allemaal andere dokters en specialisten. Het ging over psychiatrie, hoe je studenten beter moet opleiden, over hoe kerala het verschil kan maken in India, over mensen met een beperking en ook over mensen met een terminale ziekte.
Het was echt super interessant en de mensen waren er zo vriendelijk. Het was trouwens ook 2 dagen smullen van al dat lekker eten. Ik werd verwend tot en met. Chocoladetaart, croissants, ijsjes en echt zotte buffets. Ik heb gegeten alsof ik in mijn leven nooit nog eten zou krijgen. (je weet maar nooit)

's avonds bracht een bus ons naar het hotel waar iedereen verbleef. Het was een wonder, maar ook voor mij was alles geregeld. Ik kreeg een prachtige 2 persoonskamer voor mij alleen. En een badkamer met warm water! En televisie! Oh wat mis ik televisie! Een droom dus.

Aan de lobby checkte net een fransman in en die begon wat te praten. Hij zit al 1,5 jaar in india omdat hij hier werkt voor Frankrijk. Na wat te babbelen ermee vroeg hij of ik het zag zitten om iets te gaan drinken met hem later. Waarom niet dacht ik.
Maar eerst moest ik naar de dinner met de rest van de dokters. Uiteindelijk zat ik in een prachtige zaal alleen voor mensen van het congres en mochten we opnieuw aanschuiven aan een prachtig buffet. Ik zat aan tafel met een dokter uit the UK (jaja, met mooi accent!), met een dokter uit Malaysia, en nog een dokter uit de Seychelles. Het waren echt zalige kerels en ik heb me ziek gelachen met hen. Er werd muziek gespeeld door een orkest en later volgde er nog een traditionele dans. Heel mooi! Toen ik naar mijn kamer wou gaan om te genieten van de tv vroegen de 2 meisjes uit the uk of ik het zag zitten om nog iets met hen te gaan drinken in de stad. Waarom niet dacht ik opnieuw en besliste dat het veiliger was om iets te gaan drinken met die meisjes. We hebben wat rondgewandeld in Cochin en 's avonds is het ook zo prachtig als overdag. Na nog wat te kletsen met hen op de kamer, ben ik dan gaan slapen. Ook vroegen ze mij of ik woensdag naar de backwaters wou gaan met hen, maar ik kon niet omdat de inspectie komt naar school en de school wil wat stoeffen met ons, dus moet ik aanwezig zijn... Echt jammer, want die meisjes waren zo vriendelijk. De ene is trouwens portugees en is samen met een braziliaan.. Altijd een leuk detail aangezien Brazilië ook nog steeds in mijn hoofd zit :p

De volgende morgen toch de 1ste sessie geskipt omdat ik wou genieten van dat hemels bed. En na een uitgebreid ontbijt samen met de 2 engelse meisjes dan vertrokken voor de 2e dag van het congres.
Uiteindelijk kreeg ik op het einde van de dag een diploma (wat ik mooi op mijn cv kan zetten!)

Ik kreeg tal van e-mailadressen en businesskaartjes van alle mensen die er aanwezig waren. Ook vroegen ze mijn businesskaartje, maar ik moest hen teleurstellen dat ik dit (nog) niet had. Dus dat moet ik dringen laten maken blijkbaar :p
Ik kreeg trouwens ook een officiële uitnodiging om naar het volgende congres te gaan in BANKOK, Thailand in Oktober...

Het waren 2 fantastische dagen, waar ik mijn portefeuille niet heb moeten openen en waar ik zeker 3 kg van verdikt ben. Het was dus duidelijk geslaagd. Echt een once in a life time experience.

De bus terug naar Kalamassery nemen was opnieuw niet zo simpel, maar het was het duidelijk meer dan waard! Ik ga echt die mensen missen en ik heb zot veel bijgeleerd! Mijn paper is binnen! (hopelijk) ;)

 

 



Another 3 days in paradise

Dag Belgjes,

Zie hier nog eens een update over de laatste 3 (FANTASTISCHE) dagen in India.
Ten eerste: Ik heb een rare blauwe, zwarte, paarse plek op mijn arm. Die is er mysterieus gekomen en die gaat maar niet weg. Dus hopen dat het geen rare beet is van één of ander vies beest...

En verder:
Woensdag zijn we op bezoek geweest naar de schooltjes op de campus. Die kinderen kwamen helemaal gek toen ze ons zagen. Ze stormden op ons af en vroegen onze namen. Ze hadden ook allemaal papier en vroegen om mijn handtekening. Echt heel vreemd. Maar het liep echt uit de hand want ze begonnen gewoon te duwen en te trekken aan elkaar en aan mij. Ik kreeg het echt benauwd, want ze waren gewoon aan het duwen en ik zat ingesloten. Dus in plaats van een mooie handtekening werd het al snel een krabbel.
Die kinderen zijn gewoon gek!!

Hier in India is het de gewoonte om recht te gaan staan voor leerkrachten, dokters en je ouders. Dus telkens als je hen ziet, ga je recht gaan staan uit teken van respect.
Het rare is: Iedereen doet dit ook voor ons! En wij hoeven het voor niemand te doen.. :)
Dus we hebben wat gebabbeld met de leerkrachten van de scholen en we kregen telkens thee, koekjes, pizza en nog andere dingen aangeboden. Het was echt heeeel leuk.

Donderdag zijn we naar de shopping geweest omdat ik echt andere kleren wou. Ik val hier keihard op... en niet enkel omdat ik blond en blank ben, maar ook door mijn kleren.
En aangezien we al enkele keren te horen kregen dat de inspectie volgende week komt en dat we aangepaste kledij moeten dragen.. Dus het leek ons een perfect excuus om te gaan shoppen.
We namen de bus met nog 3 andere meisjes van school (Anjali, Hannah en Nicey) en we gingen naar de Oberon Mall... De 3 meisjes kregen toestemming om de lessen te verlaten als ze met ons wilden mee gaan om te gaan shoppen. Uiteraard was het heel plezant. Al zijn de kleren toch niet zo mijn smaak, toch wil ik enkel iets kopen als ik denk dat ik het ook zal kunnen dragen in België... Dus niet zo makkelijk te vinden.
Natuurlijk gaapte iedereen zo hard naar ons in die shopping. Dus Nicey vertelde ons dat we gerust jongens een klets in hun gezicht mochten geven als ze iets deden dat we niet leuk vonden. Onder andere foto's van ons trekken. Nicey zei dat we dit echt niet konden toelaten dat ze foto's van ons nemen.
Dus ik ben mij mentaal aan het voorbereiden om iemand een klets in zijn gezicht te geven, want voor mij is dat toch niet zo simpel om te doen.
Het shoppen eindigde met 2 kleedjes, 2 sjaals en een broek en 1 uur wachten op de bus, waar er nog meer werd gekeken naar ons... en ook nog verfrissende citroenlimonade!

De volgende dag was ik te moe om opnieuw naar een speech te luisteren voor de inspectie die komt. Dus ik heb me mooi ziek gemeld en een dutje gedaan. Dat deed deugd!
Wat ik wel heb mee gevolgd was een discussie over de veiligheid van de vrouw in India. Door de vele verkrachtingen voelen vrouwen zich niet meer veilig en komen ze in opstand en willen ze meer recht op die veiligheid. Dus er kwamen politieagenten en er werd heel gediscussieerd over hoe ze het land veiliger konden maken voor de vrouwen. ALLEMAAL HEEEEL INTERESSANT. Alleen was het in Malayalam, dus verstond ik er geen woord van! Ik heb wel veel geapplaudisseerd in poging om niet in slaap te kunnen vallen.

Vandaag ben ik op werkveld bezoek geweest (workfield), dit is elke vrijdag en zaterdag, dan gaan we in groepjes van 2 of 3 studenten een organisatie gaan bezoeken (een soort stage). Vandaag zijn we naar palliatieve zorgen geweest in Kochi (General Hospital). Daar werden we opnieuw bekeken, maar we voelden ons wel heel welkom. Het beste van heel dit bezoek is: Maandag en dinsdag is er een congress in het ziekenhuis.. 17 dokters van over heel de wereld komen dit congress bijwonen. Voorbeelden van landen zijn: Nieuw-Zeeland, Malaysia, Thailand, Chili, UK, Ireland, Zweden.
EEEEEEEN => Ik ben ook uitgenodigd! De dokter dacht dat dit wel interessant kon zijn voor mijn paper en onderzoek. Dus maandag en dinsdag zit ik op een (chique) hotel met 17 andere dokters....
Ik ga alleen naar Kochi en hopelijk lukt het om vervoer te regelen. Ik zal mij toch redelijk voorbereiden, want het is met workshops en debatten over geneeskunde in de wereld en hoe alles beter zou kunnen. Dus ik mag daar geen domme dingen zeggen. Ik denk dat het heel leerrijk wordt en zie het helemaal zitten.
Dus op de lijst van de dokters staat nu ook mijn naam Eva Borra, Katho Kortrijk, Social Educational Care Work :)

Dan zijn we ook nog gaan kijken naar 2 mensen met een beperking (Binoy en die andere naam ben ik alweer vergeten)... Binoy (32 jaar) had polio gekregen sinds kind en was nu afhankelijk van zijn ouders. Het enige dat hij nog kon was tekenen, maar dat kon hij dan wel heel goed. De andere man (33 jaar) was toen hij 22 jaar van een stelling gevallen tijdens zijn werk en zijn onderste ledematen waren helemaal verlamd. Het was heel interessant om wat met hen te praten en het was er super mooi. Hun huizen lagen in een prachtige buurt, en die was zo gezellig! We moesten ook met een veerboot terug op het vaste land geraken.

Nog wat extra info: Morgen ga ik vrijwillgerswerk doen, maar vraag mij niet waar, want ik heb geen idee. Ik ga gewoon mee met enkele vrienden. En na het vrijwilligerswerk gaan we naar een BeachParty! Maar dat mag eigenlijk niet geweten worden door de school hier, omdat school daar zeker niet akkoord zou mee gaan dat we naar een feestje gaan. De Beachparty gaat door in Cherai Beach! Foto's volgen :)

Het eten blijft goed, wel de ene keer beter dan de andere keer. Ik ben nog niet ziek geweest en hoop dat dit zo blijft. Ik eet alleszins genoeg bananen zodat alles blijft zitten waar het zou moeten zitten...
 Wij hebben een privé tafel met een bordje 'gereserveerd'. Deze tafel staat niet bij de andere studenten, maar bij de professoren... Aan onze tafel staat ook altijd een man 'Davis'. Hij kijkt gewoon naar ons, om te zien of alles in orde is. We hebben trouwens ook brood en confituur gekregen.. Maar beide zijn zo zoet dat het gewoon niet te vreten is.

Zie hier nog wat foto's van het eten dat we krijgen:

TOEDELS XXX

Eerste dag

Hallooo

We zijn goed en wel aangekomen in India.
Het begon allemaal met maandagmorgen vroeg op te staan en om 10.30 uur vertrokken we naar de luchthaven.
Het afscheid nemen was natuurlijk niet zo plezant, maar het viel goed mee. Ten slotte is het geen zo'n lange periode dat ik weg ga.

Op de luchthaven zelf kocht ik nog enkele boeken zodat ik toch wat leesvoer had.
Plots was ik mijn mapje kwijt met boarding pass en visum.
Natuurlijk lag het mapje nog in de boekenwinkel... (gelukkig niets kwijt!)

De eerste vlucht verliep vlot: maar 1 uurtje naar Frankfurt.
In Frankfurt was het wel aangenaam wachten omdat er hele comfortabele zetels waren.

Het was wel heel lang wachten in Frankfurt om naar Delhi te gaan. Maar nog erger was het wachten in Delhi...

De luchthaven in Delhi is een ramp, het was er echt niet leuk. Iedereen wou ons zogezegd 'helpen', maar ze stuurden ons altijd de verkeerde kant uit. Ze lieten ons niet inchecken, wij werden extra gecontroleerd tijdens de douane.
Het was gewoon vervelend! Telkens wanneer we onze rug draaiden begonnen ze te lachen met ons.
Ook probeerden ze foto's te trekken, eerst vroegen ze het wel, maar dan werden ze gewoon opdringerig.
Zogezegd foto's voor hun kinderen (al waren die jongens zeker nog studenten).
Z
Het enige voordeel aan de luchthaven in Delhi was de McDonalds!

De vlucht had ook nog eens 2 uur vertraging....  Dus dat betekende dat we bijna 12 uur hebben moeten wachten in Delhi. We waren alle 3 doodmoe toen we eindelijk aankwamen in Kotchi (staat Kerala) om 12 uur 's nachts.
Daar stonden Father Saju en Jithin ons op te wachten en konden we eindelijk ons verblijf zien.
Wat er gisteren op de weg naar Rajagiri College duidelijk was is dat de banen ook niet zo goed zijn. Ze rijden hier links, maar dat is ook hun enigste verkeersregel. Wie het harst kan toeteren  heeft voorrang. GEK GEWOON!
Toch is India niet zo heel verschillend met Brazilië en stiekem vergelijk ik ook wel veel de 2 met elkaar.

Ik slaap samen met Kaat op een kamer en Ilse slaapt samen met Virginie (een meisje van de katho Torhout die hier al is van vorige week donderdag).
Onze kamer heeft een douche en toilet, dus dat is wel handig. (ook al hangt er nu nog schimmel aan de douchekop en durven we die douche nog niet te gebruiken).
Gisteren ben ik dan ook als een blok in slaap gevallen en deze morgen om 7.40 wakker geworden.

Het ontbijt was lekker en was een soort couscous met groentjes en een currysaus met erwtjes (natuurlijk curry!!) Het viel goed mee van pikant zijn.

Dan zijn we maar wat rondgewandeld rond de campus (DIE VERSCHRIKKELIJK GROOT IS!!). Het bestaat uit enkele kleuterscholen, lagere scholen en middelbare scholen en ook zijn er 2 grote campussen met bachelors en masteropleidingen.
Iedereen kijkt hier natuurlijk naar ons, maar iedereen is heel vriendelijk (niet te vergelijken met Delhi). Van natuur is het ook heel mooi, maar vooral warm!
We moeten wel rondlopen in lange broeken en t-shirts, want rokjes, kleedjes of shortjes worden absoluut niet geapprecieerd.
Tijdens onze wandeling kwamen er kinderen van alle kanten met ons praten. We zagen ook dat de campus enkele voetbalpleinen, basketbalpleinen en zwembaden heeft.

We hebben ondertussen ook wifi en onze indische simkaart aangevraagd.

Het eten deze middag was lekker: rijst met bonen en nog veel andere dingen die ik niet ken. Er was wel kip.
Al het eten was koud maar het water dat we kregen was gewoon warm! echt warm, dat was echt niet te drinken. Nochtans kon ik het goed gebruiken om wat die pikante saus te doen weggaan.

Het komt allemaal in orde!
Maar tot nu toe nog geen olifanten gezien :( alleen maar vogels en eekhoorns

Greetings From India!

(en ik versta echt geen woord van het MALAYALAM....)

Meer foto's zal je vinden op facebook