De beste momenten zullen ervoor zorgen dat ik het hier mis

Hallooo,

Zie hier een update met wat er nog allemaal is gebeurd...

We verblijven nog steeds in Sevagram het weeshuis (children's Village). We zijn al elke keer naar de kerk geweest (3x in een week!). We komen er al aan gewend, alhoewel het toch wel best anders is, dan in België...

We zijn ook nog naar een schoolfeestje geweest van enkele kindjes van het weeshuis. Het betekent echt wel veel voor hen dat wij hen komen steunen en hun dansjes filmen of foto's trekken. Natuurlijk was het daar één gekte toen wij toekwamen... Al die kinderen op ons afstormen en aan ons komen, ook trokken ze aan mijn haar... Echt gek! En de ouders deden maar mee, ze namen foto's en filmpjes en kwamen hun kind bij ons zetten zodat ze er een foto konden van nemen.

Het kwam Kaat en ik even teveel, dus zijn we even gaan wandelen, maar dat maakte het er niet beter op... Auto's bleven maar toeteren en roepen naar ons. Uiteindelijk dan toch terug geweest naar het schoolfeestje waar ons meer geduw en getrek te wachten stond.
De kinderen waren wel heel mooi verkleed en ook de dansjes waren echt de moeite! Zowel jongens als meisjes kunne hier heel goed dansen. Ze hebben echt veel gevoel voor ritme.

De kinderen van Sevagram, apprecieerden het echt dat wij aanwezig waren. Omdat hun echte ouders er niet konden bij zijn (omdat ze zijn gestorven of omdat ze te arm zijn om voor hen te zorgen).
Daarom misschien toch nog eventjes zeggen dat ik echt een geluksvogel ben omdat ik nog familie heb. Familie hebben is iets dat je zo vanzelfsprekend vindt, en bijna niet meer zou gaan waarderen omdat je weet dat ze er toch altijd zijn. Deze kindjes hebben nooit hun echte familie gekend of herinneren er zich maar bitter weinig van. Dus dat doet je wel even nadenken over je eigen familie. En op zo'n momenten besef je toch wel wat een geluk ik heb met zo'n familie die er altijd is voor mij en die mij altijd steunt in mijn zotte projecten.
Dus hier probeer ik ook een beetje familie te zijn voor de kinderen en hen zoveel mogelijk te steunen met wat ze hier doen.

De dag erna zijn we naar het grootste shoppingcenter geweest van heel India. Het was 1,5 uur met de bus, maar het was meer dan de moeite! Lang leve de McDonalds! Amai dat deed deugd ;) Eens iets anders dan rijst.
Ze hadden echt ook veel westerse winkels met hele toffe kleren! Wel niets gekocht omdat het budget het niet toelaat.. Toen we op de bus zaten zagen we een olifant op een vrachtwagen, wat dus eigenlijk best wel een raar scenario is :p

Dit zijn voorbeelden van feestkledij in India...

Gisteren en eergisteren zijn we naar een 'International Student Meeting' geweest in Kakkanad. Dit is op de andere Rajagiri campus of Business. Daar konden we eindelijk de Belgische jongens ontmoeten van de Hantal die op die campus verbeleven. Het was er nog nooit van gekomen en telkens uitgesteld om elkaar te ontmoeten. Het begon allemaal veel te vroeg met een ontbijtbuffet, daarna kregen we verschillende presentaties over verder studeren en het gaf me opnieuw wel het gevoel dat ik wat ambitieuzer mag zijn in het leven dan dat ik nu ben..
Daarna deden we een management-spelletje en werden we in teams verdeeld. De bedoeling was om een zo'n hoog mogelijke constructie te maken met ballonnen. Klinkt raar, maar wel plezant om iedereen beter te leren kennen.

Misschien nu iets over de mensen die er aanwezig waren. Het waren allemaal studenten die al in India studeerden, of die er over dachten om in India te komen studeren. We waren in het totaal met een stuk of 25 studenten. De verschillende nationaliteiten: Afghanistan, Congo, US, België, Nigeria, Kameroen, Tonga (een klein eilandje onder Australië, zoals Bora Bora).
's Avonds werd de 1ste dag afgesloten met een show waar iedereen de kans kreeg om iets naar voor te brengen. Even in een zotte bui, schreef ik de belgische meisjes en mij in om een nummertje te zingen voor de school. Enkele minuten later kreeg ik daar al spijt van, maar toch hebben we het gedaan. We zongen 'Somebody that I used to know'. Met knikkende knieën op dat podium, maar het was een succes :p Tuurlijk heb ik een mooi filmpje van mijn eerste publieke optreden en dan nog voor zo'n grote zaal. De show werd al snel een feestje waarbij iedereen bij elke dans en elk liedje op het podium sprong om mee te zingen en dansen. Maar nu besef ik wel dat je als belg echt heel weinig cultuur bezit. Het is niet dat wij een traditionele dans of kledij hebben zoals de andere landen die aanwezig waren.

De volgende dag werd nog beter want we gingen wat de toerist gaan uithangen met de bende studenten. Eerst opnieuw naar de LULU mall, die echt nog steeds gigantisch groot is... Dan gingen we naar Fort Kochin en bezochten we opnieuw The Dutch Palace, Matancherry.... Op de bus richting deze plaatsen werd echt de ene plaat na de andere afgespeeld en het begon opnieuw een geweldig feestje te worden. De wegen in India zijn absoluut wel niet ideaal voor een busfeestje, dus viel ik wel 20x omver in de bus.
Voor 's avonds was er een boot gereserveerd voor ons. Daar kregen we snacks en het avondeten. De toch duurde 3 uur en we vaarden ver de zee in. Zo ver dat we dolfijnen konden zien! Dat was dan ook de eerste keer dat ik dolfijnen in het wild zag in mijn leven. Echt prachtig! Ook mocht ik zelf eventjes varen met het cruiseschip... Natuurlijk barstte het feestje helemaal los op de boot. Op het dek stond de dj met discolichten. Het was echt super plezant en er was ook een hele goede groepssfeer. Het afscheid was wel minder plezant, hopelijk zien we elkaar nog eens terug.

Een grappig detail: Elke persoon die we ontmoet hebben uit Congo of Afghanistan had wel familie in België...  hahahha

Het waren echt de leukste 2 dagen in India tot nu toe! Ik heb echt zo'n geluk om in zo'n plaats te mogen verblijven met zo'n fantastische mensen...

Toedels!

Evaaa xxx

ps: Ik op een olifant, de geloofwaardigheid van de olifant laat ik aan jullie over ;)

Sevagram

Alles gaat super in Sevagram Children's Village... Op aanvraag van velen, maak ik snel een filmpje over het domein en mijn nieuwe kamer! :)
Een briefje sturen kan ook naar dit adres:

Sevagram Trust
c/o Eva Borra
Pothy, Thalayolaparambu P.O,
Kottayam District,
Kerala, India

Onze dag begint met het ontbijt om 8.15u. Dan checken we eerst even snel onze mails. Om 9u werken we tot 10.30u aan onze paper. Dan gaan we naar de palliatieve zorgen, waar mensen dus hun laatste dagen of maanden doorbrengen. De meeste hebben kanker, maar sommige hebben ook gewoon geen familie en komen dan bij ons op de palliatieve zorgen terecht. We vervoegen ons dan bij de Duitse jongens die de mensen al allemaal gewassen hebben. Tot nu toe zag ik dat nog niet zo zitten, ook gewoon omdat ik er geen ervaring mee heb. Maar misschien moet ik toch wel eens deze kans grijpen en het leren.

Om 10.30u wandelen we dan even met de patiënten (nu ja, 1 patiënt) in de tuin. Daar leest hij dan de krant, terwijl wij ook de krant lezen. (Wij engelse versie, nog geen Malayalam) Dan keren we terug en spelen we enkele spelletjes. Vooral UNO doen ze hier heel graag en ook al kunnen we niet echt communiceren met elkaar wegens de taalbarrière, Uno is toch echt een universeel spel die op elke mond een glimlach kan toveren, zelfs op palliatieve zorgen. Kaat en ik houden stiekem ook van een spelletje memorie. Dan scheppen we hun middageten in en dragen we het rond (al dan niet gepureerde rijst). Sommige mensen moeten echt gevoed worden, terwijl andere echt wel nog zelfstandig kunnen eten.

Wat mij vooral opgevallen is tijdens die enkele dagen palliatieve zorgen, is hoe sterk je je al kan gaan hechten aan sommige personen. Ook al is er bitterweinig communicatie, toch doen hun tranen mij echt wel iets, en zou ik onmiddellijk kunnen mee wenen. we zijn hier maar nog 3 dagen en opnieuw is er iemand gestorven... Er wordt hier zo licht over de dood gegaan. Plots zeggen ze: Owja, vannacht is .... gestorven. Ook al zie je zoiets aankomen, het feit dat het toch zo snel kan gaan blijft mij verbazen. Toch wil ik blijven gaan, want je ziet gewoon in de mensen hun ogen hoe hard ze het appreciëren als je er bent. Ook al doe je niets speciaals en is het maar een spelletje spelen, toch krijg je veel terug, niet in woorden, maar wel in een gevoel. :)

In de namiddag na onze lunch (die ik nu altijd met handen eet!) kunnen we nog eventjes werken voor school en dan om 16u komen de kinderen terug van school. Dan gaan we eens langs in de huizen bij de families. Om 18u is er studie tot 19u en proberen we wat te helpen met het schoolwerk. De examens komen eraan, dus iedereen moet hard studeren... Hard is wel relatief anders dan in België :p

We gingen ondertussen ook voor de 1ste keer naar de kerk. De Katholieke Kerk. Toch is het best wel anders dan bij ons. Hier dragen we een sjaal rond ons hoofd en staan we ook bijna heel de tijd recht of knielen we. De volledige viering is in het Malayalam en dat maakt het er ook niet echt ideaal op. Toch ik zal zeker blijven gaan om het goeie voorbeeld te tonen aan de kleintjes.

Vandaag waren we uitgenodigd ergens, maar Kaat en ik hadden totaaaal niet begrepen wat we gingen doen en waar. Dus wij gewoon met de auto mee. We gingen naar een zaal waar er vele ouderen aanwezig waren. Blijkbaar komen de 'bejaarden' van hier ook samen om enkele activiteiten te doen. Dus speelden we enkele spelletjes mee, deden dansjes en muzikale pak en hielpen wat met het 4-uurtje ronddelen. Ernaast was een psychiatrie en die bezochten we ook nog eens snel. Morgen opnieuw naar een special school voor mensen met een beperking.

Misschien nog enkele weetjes.
- Iedereen vraagt hier om de naam van je ouders, broers, zussen en hun beroep of studies. Dit is een ingewikkelde manier om te weten van welke klasse je bent...
- Iedereen vraagt me of ik veel goud en diamenten heb?! What??
- Er werd mij al verschillende keren gevraagd of mijn ouders mijn toekomstige partner zal uitkiezen. In India is het de gewoonte dat de ouders een partner kiezen voor hun kind. Gedwongen huwelijken klinkt misschien te negatief, maar laten we ons het 'arranged marriages' noemen. Zie je het al voor je mama? Oei Oei :p Ik ben benieuwd :p
Volgens Indiërs is dit de oorzaak van de vele scheidingen in Europa, omdat de ouders niet meer de partner kiezen...

De voorbije 2 weken

Hallo,

Wat is er nog allemaal gebeurd...
Donderdag was het mijn verjaardag... En natuurlijk was er een staking voor 2 dagen.
Dus echt alles lag plat. Niets was open, en we waren verplicht om op de campus te blijven omdat het te gevaarlijk was op straat. Er zouden protesten kunnen zijn en ze zouden kunnen smijten met stenen.
Niet aangeraden dus...
Ik word liever niet gestenigd op mijn verjaardag.

Maar gelukkig waren mijn lieve belgische huisgenootjes er, en ze haalden al enkele stukjes taart op voorhand zodat ik toch nog voldoende suikers zou kunnen opslaan voor 2 dagen. maar blijkbaar was er ook al taart geregeld voor mijn verjaardag. Dus kreeg ik aan het ontbijt een grote chocoladetaart en super veel fruit en sapjes.
De chocoladetaart heb ik verdeeld met alle mensen die ik tegenkwam en vooral het personeel genoot er enorm van om van mijn taart te smullen.

De vrijdag zijn Kaat en ik dan naar Wonderla Amusement Park geweest in Kakkanad. Dat is een pretpark met de helft waterattracties en de helft andere attracties. Het deed echt verschrikkelijk deugd om in deze warmte eens in het water te kunnen. Ook al moesten we in lange kleren zwemmen. We waren natuurlijk de enige blanke in heeeel het park, wat wou zeggen dat iedereen ons weer enorm aangaapte en dat ze foto's trokken... Toch was het echt een superplezante dag!

De zondag bezochten we nog Fort Cochin. Het oude gestadsdeelte met een Joodse synagoge, het Hollands kerkhof, de basiliek van Vasco Da Gama en het Mahatma Gandhi Strand. Een dag vol toeristische activiteiten en het liep er echt vol van de blanke toeristen, de één al meer aangepast aan de indische normen dan de andere.... Wat voor ons soms wel voor frustratie zorgde, omdat sommige toeristen echt geen beetje moeite doen om zich aan te passen...

Onze laatste week in Rajagiri bestond uit psychologielessen meevolgen, nog wat Yoga gedaan, nog wat genoten van ons huisje en zijn faciliteiten (lees: Al onze kleren gewassen). En natuurlijk nog wat schoolwerk.
We deden ook nog enkele extra bezoeken. Zo zijn Kaat en ik nog naar een Blindenschool geweest, een beschutte werkplek, een Special School voor kinderen met een mentale beperking en ook naar een tehuis voor blinde vrouwen. Overal werden we zo uitbundig verwelkomd, met liedjes en veeeel eten (en THEE!) Natuurlijk wordt er nu overal verwacht dat wij ook een liedje zingen, dus mijn eerste optredens voor publiek zijn al reeds voorbij en het viel blijkbaar wel in de smaak van de Indiërs :p
We kregen er een medaille van Jezus en ook een Pater Noster...

We zijn ook al enkele keren op restaurant geweest, ook voor Ilse en mijn verjaardag! Altijd heel lekker en een maaltijd met drank voor maximum 1,5 euro is hier meer dan voldoende..

Sinds gisteren (zaterdag 2 maart) zijn we aangekomen op ons project. Sevagram Children's Village, een kinderdorp zoals het SOS Kinderdorp.
De tocht met de auto was nog te doen (1,5 uur), maar natuurlijk met de indische rijstijl.. Het was echt weer levensgevaarlijk en natuurlijk deze keer (opnieuw!!) met een botsing. Hoeveel keer die niet haperen aan elkaar bij het oversteken, die kunnen dus geen afstand inschatten bij het voorbijsteken en gokken gewoon, wat dus echt heel veel (TEVEEL) resulteert in een accidentje.

Father Shinto verwelkomde ons en we werden rondgeleid in onze nieuwe omgeving. Kaat en ik verblijven in de guesthouse. Dit is een soort Peda, en voor de eerste keer in ons avontuur zijn ze erin geslaagd om Kaat en ik te scheiden. We hebben elk onze eigen kamer met badkamer. Eigenlijk echt een mooie kamer, ik voel mij er al helemaal thuis. Ik slaap op de gelijksvloer en Kaat op het eerste verdiep.

We kregen eerst een rondleiding in de palliatieve zorgen. Daar leerden we de 2 duitse jongens kennen die hier ook vrijwilligerswerk doen. De ene is hier al sinds augustus en de andere sinds november. Er was net iemand gestorven in de palliatieve, dus die gingen we gaan bekijken. Ik wist niet zeker of ik 'bed' of 'death' had verstaan, maar blijkbaar was het dus toch 'Death' Ja amai, ik was echt geschrokken... Een vrouw die pas was gestorven en wij daarbij... Ik voelde toch eventjes mijn maag draaien. Die palliatieve zorgen was eigenlijk echt erg. Allemaal doodzieke mensen in kleine metalen bedden. Niet echt ideaal om je laatste maanden in door te brengen.

Er zijn hier ook nog 2 duitse meisjes die hier 2 jaar geleden voor een jaar vrijwilligerswerk gedaan hebben en zij zijn hier terug op bezoek.

In de namiddag toonden de duitsers ons hun zelfgemaakte steenoven waar we brood en cake hebben in gebakken.

's Avonds zijn we dan op het dak geklommen met de duitse mensen en hebben we daar uren zitten vertellen met onze cake, brood, kaas en enkele lokale drankjes... Wat vallende sterren gezien. Het was een gezellige afsluiter van onze eerste dag hier. Vandaag dan wat schoolwerk gedaan en wat met de kindjes die hier verblijven gepraat.