Een bericht om af te sluiten

Een bericht om af te sluiten.

En weeral is het voorbij... Precies zoals enkele jaren geleden Brazilië. En deze keer had ik gezegd: 'Voor 1x, en dan is het genoeg geweest'. Ook al wil je je niet hechten aan een land. Stiekem doe je het toch. Ik weet zelfs niet waar het precies gebeurde, maar ik denk dat die kinderen van Sevagram er voor ergens tussen zaten en die kleuren van de Sari's die je ziet in het straatbeeld en in de muziekclips op tv.

India is een prachtig land en voor velen die ongerust waren: Het is nergens voor nodig. India heeft tot nu toe de mooiste en rijkste cultuur die ik ergens gezien heb. En toch kan ik zeggen dat ik in deze korte periode van 4 maand mij toch aan veel dingen gestoord heb. Indiërs roepen zo luid, Indiërs zingen altijd, Indiërs durven wel eens te stinken, Indiërs zijn altijd zo vroeg wakker, Indiërs kennen geen verkeersregels, Indiërs kennen geen logica, Indiërs kennen geen persoonlijke ruimte en Indiërs houden er gewoon van om blanke mensen af te zetten.
Maar Indiërs zijn ook fantastisch, Indiërs lachen altijd, en elke dag doet het land India mij verbazen en elke dag ontdek je er nieuwe dingen. Op een bepaald moment zie je een olifant voorbij lopen, een beetje verder een kameel en ergens anders een familie aapjes op het dak en 's avonds een kakkerlak in je bed.

Ik had mezelf beloofd: 1x India. Dan weer iets nieuws. Maar India heeft mij toch kunnen vangen in die korte periode.
In die periode heb ik de meest fantastische mensen ontmoet. Niet enkel Indiërs, maar ook belgen en andere reizigers van over heel de wereld. Op zo'n moment besef je hoeveel reizigers wel niet met elkaar gemeen hebben.

Het moeilijkste afscheid is voorbij. Het afscheid in Sevagram. Niet enkel van de kindjes, maar ook van de staf van Sevagram. Dankzij Sevagram kreeg ik een beter beeld op het echte indische leven en niet het toeristische reisje zoals anderen wel doen.

En nu rest mij enkel de terugvlucht en dan het terugzien van familie en vrienden. Ik blijf de vraag krijgen: 'Ben je blij om terug te keren?'.
Goh, ben ik blij? 'ja en nee'. Ja, familie, vrienden en huisdieren mis je nu eenmaal. Ook de belgische keuken zal mij wel eens smaken. Maar ook nee, het is gedaan. Telkens bereid je je zo lang voor op dit avontuur, spaar je centjes bijeen en verlang je om te vertrekken. En voor je het weet is het weer gedaan en moet je opnieuw afscheid nemen, en komt het besef dat je de meeste van deze mensen nooit meer terug zal zien... Dat is ook wel pijnlijk. Raar hoe weinig tijd je nodig hebt om mensen echt te leren kennen en om mensen graag te leren zien. Ook Kaat zal ik missen... 4 maand samenleven met een persoon dag in en dag uit is niet zo simpel, maar toch was ze een enorme steun en hulp tijdens het verblijf...

Danku aan iedereen om mijn blog te volgen :)

xxx Eva

Een weekje ontspanning

Een blog over ons weekje vakantie in Goa.

Het begon allemaal met de treinreis. Onze eerste treinreis in India. De reis naar Goa duurde 13 uur. Meer dan op tijd kwamen we aan in het station in Ernakulam. Er was super veel volk en ik was nogal nerveus door het hele treinreisgebeuren. Father Shinto had ons al verteld dat we een ketting moesten kopen om onze valies vast te leggen. Ook mochten we absoluut geen eten aanvaarden van mensen aangezien ze soms drugs of andere slaapmiddelen in het eten zouden doen en je dan overvallen.

Meer dan normaal dus dat ik bang werd. Uiteindelijk hielpen enkele mensen ons door ons de juiste trein aan te wijzen. Ik had verwacht dat mannen en vrouwen aparte wagons gingen hebben, maar duidelijk dus niet... Een stuk of 24 'bedden' of planken staan er in de wagon, en wel 3 boven elkaar. Toch viel het super goed mee en sliep er een familie naast ons. Aan de andere kant wel een hele bende jonge Indiërs die ons maar bleven aangapen. Uiteindelijk 3 uurtjes geslapen 's nachts. Toen ik 's nachts wakker kwam zat er een meneer op mijn bed. Ook al deed hij niets verkeerd (in India mag je niet te vriendelijk zijn tegen mannen), toch heb ik mij boos gemaakt en gezegd dat hij onmiddellijk weg moest. Dat deed hij gelukkig ook. 1 uur in retard kwamen we eindelijk aan in Margao. Om 5u was het veel te vroeg om een bus te vinden en namen we voor de veiligheid maar een taxi naar ons hotel in het noorden van Goa.

In Anjuna, ook wel gekend als het strand van de hippies, hadden we in ons hotel een zwembad. We kwamen 6 uur te vroeg aan, maar gelukkig mochten we al inchecken en deden we eerst een dutje.
Na ons dutje namen we een duik in het zwembad. Zalig om nog eens shortjes, topjes en bikini's te mogen aandoen, eindelijk konden we ook aan een bruiner kleurtje werken.
Onze eerste dag bestond dus uit pendelen van het zwembad naar het strand en omgekeerd. 's avonds dronken we nog iets aan het zwembad omdat we niet durfden in het donker naar de bar aan het strand te gaan. De volgende dag deden we de flea market: Een grote markt vol met kleren en kleine dingetjes uit India. Na wat afbieden kocht ik 2 kleedjes voor elk 2 euro... Zalig dus. Wat ons vooral opviel was dat Anjuna vol toeristen liep. Allemaal jonge mensen die reisden rond India en de rest van de wereld. De 2e avond spraken we af met Shaz. Een jongen die geboren is in India en die nu al 10 jaar woont in de Verenigde Staten. Hij gaf enkele weken geleden zijn job bij Microsoft in Seattle op, om te kunnen reizen. We waren in het begin nogal schuchter om af te spreken met die jongen, maar omdat zijn eerste hotel op niet veel trok besloot hij om in hetzelfde hotel te verblijven zoals ons. We gingen samen gaan eten en nog iets gaan drinken. Het was een superleuke avond vol interessante gesprekken. Op de terugweg naar het hotel werden we achtervolgd door 2 mannen. We moesten door een hele donkere weg, dus besloten we om eventjes te wachten. Ze staken ons voorbij en plots waren ze gewoon weg. Maar met Shaz bij ons voelden we ons echt veel veiliger, en ik had ook nog de ketting in mijn zakken waarmee we onze valies vastbonden in de trein... :p Gelukkig veilig in het hotel geraakt en die mannen niet meer gezien...

De volgende dag gingen we naar Panjim, Oud Goa. Dit is de hoofdstad van Goa. Samen met Shaz en David (een fransman) bezochten we de stad en al zijn oude gebouwen. (Elke straat in Goa heeft een portugueze naam, omdat de portuguezen er aankwamen toen ze in India arriveerden). Tijdens ons bezoek in Panjim werden we opnieuw aangestaard en vroeg iedereen weer om op de foto te mogen met ons. Het was zelfs zo erg dat 2 jongens ons met de scooter achtervolgden om foto's te maken. Zelfs Shaz en David konden niet geloven dat het zo erg kon zijn en begreep waarom we nogal voorzichtig waren met het toelaten van foto's. Opnieuw waren we super blij dat we jongens mee hadden want Shaz kon Hindi spreken en sprak opdringerige jongens aan dat ze ons moesten met rust laten. Ook David probeerde ons te verbergen. :p Kaat en Ik bleven een nachtje in Panjim slapen en voor 1x deden we extra zot en boekten we een 5-sterrenhotel, die eigenlijk wel heel goedkoop was omdat het last-minute was. Zalig bed (na 3 maanden op een plank) en 's avonds bestelden we er pizza en dronken we nog iets.

De volgende morgen spraken we opnieuw af met Shaz en gingen we samen naar het zuiden van Goa, naar Palolem. Ik dacht eerst dat niets kon tippen aan Anjuna, maar Palolem was echt nog duizend keer beter! Allemaal hutjes op het strand en voor 4 euro per nacht hadden we ons eigen huisje met douche en wifi. 's Nachts luisteren naar de golven en nog iets drinken op het strand, of gewoon nog een duik in het water nemen. Toen Kaat en ik aan het zwemmen waren overdag zwommen plots 2 dolfijnen 10 meter van ons. Echt Fantastisch! Palolem is een waar paradijs, opnieuw met veel toeristen. Daardoor leerden we heel veel mensen kennen: Australiërs, Duitsers, Fransen, Canadezen en een hele toffe Indiër, enz... We huurden 2 dagen een scooter en gingen op verkenning in groep. We bezochten een Fort en ook een waterval. Overal kwamen we aapjes tegen op de baan, grote en kleine. We beklommen de waterval tot helemaal bovenaan, wat geen makkelijke opdracht was. Elke avond was eigenlijk vrij gelijkaardig in Palolem. Het begon met enkele cocktails (1 kopen = 1 gratis), we probeerden allerlei drankjes voor heel weinig geld. Dan aten we iets en van 20-21u was het gratis drank voor alle meisjes in THAT BAR! De tofste bar met gangsta muziek. Daar hadden ze trouwens het schattigste hondje die ik in Goa gezien heb, en het was van niemand... Dus na onze gratis cocktails gingen we nog naar de nachtwinkel om wat laatste (non-alcoholische) drankjes natuurlijk in te slaan en dronken we de rest op het strand leeg met enkele kaarsjes.

Aan alle mooie liedjes komt een eind, en ook ons Palolem avontuur moest eindigen. Het afscheid was niet zo plezant, want de jongeren die ik leerde kennen waren zo leuk en interessant. Normaal komt Shaz ons nog bezoeken in het weeshuis volgende week. Toen we op de bus zaten keek ik nog eens naar onze tickets van de trein en zag ik dat onze trein niet om 22u was, maar om 19.25u. Grote paniek dus, aangezien de bus in het doorgaan er zo lang over deed. Toch kwamen we wonder boven wonder nog op tijd en zagen we dat onze trein vertraging had. Zelfs om 22u zaten we nog te wachten op het perron. Eens op de trein zaten mensen op onze plaats. Zij hadden geen geldige tickets en wilden geen plaats maken voor ons. Dus moesten we weer van onze onvriendelijke kant laten zien en eigenlijk de mensen wegjagen, wat we ook deden. Naast ons zat een familie met een protestantse priester en die zei ons dat we ons niet mochten laten doen. Onmiddellijk voelden we ons al veiliger. Die nacht veel beter geslapen en kwamen we wonder boven wonder op tijd aan in Ernakulam. Daar namen we opnieuw een bus terug naar Sevagram. Toch al een beetje bruiner dan in het doorgaan ...

Nu mijn laatste dagen Sevagram en vrijdag richting Delhi en Agra (Taj Mahal)! In Delhi is er momenteel een grote hittegolf met al veel doden tot gevolg...

Toedels xxx

Tot snel

Laatste maand

Hallo,

Het is al eventjes geleden, maar we hebben het heel druk met ons project, die heel goed verloopt. Ondertussen hebben we al onze tussentijdse evaluatie gehad en dit was heel goed, dus dat geeft ons wel goeie moed om de laatste maand hier positief af te sluiten.

Inderdaad nog maar 1 maand over... Wat gaat de tijd snel.

Ondertussen zijn we nog naar een trouw geweest van mensen die we eigenlijk niet kenden. We werden uitgenodigd omdat we blank zijn en dat is toch wel vreemd. Na een heel op-tut-werk van de oudste meisjes van huis 5, was ik eindelijk klaar om naar mijn eerste Indiase trouw te gaan. De meisjes vonden het zo plezant om mij make-up aan te doen, en volledig te vermommen tot een echte (blonde!) Indische. Natuurlijk trokken we meer aandacht dan de bruid op de trouw... Wat eigenlijk voor ons echt vervelend was. Na een trouw van 2 uur werden we nog uitgenodigd om naar het etentje te gaan. Maar eerst een hele fotosessie voor de kerk met het bruidskoppel waarvan ik de naam nog steeds niet weet... Op het etentje na de kerk werden we helemaal vooraan geplaatst zodat iedereen ons goed zou kunnen zien en begon de 2e fotosessie op het podium. Na wat eten en drinken (water) gingen we tegen 18u al naar huis, want het feest was over. Geef mij toch maar een Belgische trouw! Veel meer ambiance. Deze trouw was een Katholieke trouw en dat is ook de reden dat het redelijk sober is.

We gingen ook nog naar de plechtige communie van enkele kindjes van Sevagram. Opnieuw een hele kerkdienst die naar mijn gedacht veel te lang duurde. En het draaide echt niet om de kindjes, maar alle aandacht ging naar de kerk, Jezus en God. Wat eigenlijk wel jammer was, want alle kindjes waren precies mooie bruidjes en bruidegommen. Erna opnieuw eten, wat altijd leuk is natuurlijk! Als kado kregen alle kinderen een paternoster. (Geef mij opnieuw maar een belgische communie, ook al is die in België te commercieel)

We zijn ook nog 2 dagen op mini city-trip geweest naar Munnar. Meer dan 4u op de bus, met een kleine technische storing. Maar amai! Wat een natuur. Munnar is een toeristische plaats helemaal in het zuiden die volstaat met theeplantages. Heel chique! En ook een hele andere natuur (veeeeel kouder). We huurden voor 2 dagen een taxi die ons overal rondbracht voor 5 euro per dag. We verbleven in een gezellige B&B in het midden van de theeplantages. Daar leerden we nog een fransman kennen en een indiase bollywoodactrice. Na een veel te koude nacht naar mijn gedacht vertrokken we opnieuw voor een dag vol sightseeing. We zagen wilde olifanten in de natuur, tamme olifanten in een park, berggeiten, verschillende bloementuinen, en nog meer prachtige natuur. Er was maar 1 nadeel aan heel het Munnar verhaal: We werden elke 5 seconden lastiggevallen door Indiërs met hun fototoestel. Sommige vroegen om foto's terwijl andere gewoon voor ons kwamen staan om een foto te trekken. We werden letterlijk GEK! Wij als buitenlanders moeten meer betalen om ergens binnen te mogen (wel het 8 dubbele) en dan moeten we na 5 minuten al terug vertrekken omdat we gewoon worden omsingeld door Indiërs met fototoestellen. Na wel 500 foto's van ons werden we echt onbeleefd en liepen we overal weg, en maakte we duidelijk dat foto's trekken zonder toestemming echt niet kan. Ik was blij om terug in mijn rustige Sevagram te zijn waar iedereen ons al gewoon is.

Anders is er niet zoveel gebeurd, alles gaat zijn rustige gangetje, het project verloopt prima. Ook de band met Father Shinto is echt heel goed. Father Shinto is onze begeleider hier en zorgt zoooo goed voor ons. Overal waar we gaan stuurt hij berichtjes om zeker te zijn of alles goed gaat met ons. Morgen vertrekken we voor een weekje naar Goa (Een staat iets noordelijker voor een strandvakantie) en Father Shinto verwacht elke dag 2 berichtjes om te weten waar we zijn en wat we doen.. Echt lief! Hoe het respect voor die man gegroeid is in zo'n korte tijd is abnormaal volgens mij. Die man is gewoon de reïncarnatie van Jezus volgens ons!

Dus morgen 13 uur op de trein (slaaptrein) naar Goa. Ik vrees dat ik niet zal slapen aangezien vrouwen en mannen geen aparte wagons hebben (wat vreemd is, want wel aparte zitplaatsen op de bus). Blijkbaar is stelen op de trein ook heel normaal en gebruiken ze zelfs een ketting om hun valies vast te maken aan hun bed.
Ik doe geen computer mee, maar hoop dat sommige hotels wel internet zullen hebben. Met mijn volgende bericht maak ik iedereen dus jaloers met mijn zotte beachfoto's en bruin kleurtje! ;)

xxx

Geen nieuws is goed nieuws .

Hallo,

Ik weet dat het al eventjes is geleden, maar zeggen ze niet: 'Geen nieuws is goed nieuws'. Wel daarmee heb ik alles gezegd..
Het gaat hier goed! Heel goed!

Zo was het vorige maand Kaat haar verjaardag en deden we een uitstapje naar een olifanten training kamp. We gingen ook opnieuw naar de LULU mall. Dit is ondertussen mijn favo-plaats in India geworden ;).

We gingen ondertussen ook nog naar een hindoe-feest in een tempel. Natuurlijk was er daar een olifant aanwezig, en dat maakt ons altijd blij!

Het waren ook in Sevagram als het heilige week was... Dat was toch ook wel iets apart. Het begon met Palmzondag, we moesten vroeg opstaan en gingen naar de kerk. Daar kregen we een grote palmtak en dan was er een hele stoet naar een andere kerk... Op zijn indisch, want dat ging echt supertraag, terwijl iedereen liedjes zong. Daar aangekomen was er opnieuw een kerkdienst. Het duurde mij allemaal wat te lang en zonder ontbijt. Met gevolg dat ik eventjes duizelig werd en mij wat buiten gezet heb.

Witte donderdag betekende 's avonds een avondmaal met iedereen samen. Goede vrijdag opnieuw vroeg opstaan, maar deze keer wel met ontbijt. We gingen naar een kerk ergens in het dorp. Daar was heel het dorp verzameld. Eerst was er een kerkdienst van 2 uur, waar er zelfs geen plaats was, dus wij zaten buiten. Dan moesten we de kruisweg wandelen. Dus met een het dorp door de straten waar iedereen ook aan het zingen was. Achteraan de stoet werd er een glazen kist gedragen waar 'Jezus' inlag... Na nog eens 2 uur door de straten te wandelen in die hitte, opnieuw naar de kerk waar we Jezus in zijn kist moesten aanraken en dan een lepel azijn drinken...

Op Pasen opnieuw naar de kerk (natuurlijk!). En 's namiddags vertrokken Kaat en ik naar Rajagiri omdat de katho studiereis de volgende dag zou arriveren. 's avonds hebben we nog de boot genomen naar Fort Cochin en daar in een restaurantje aan het water gaan eten. Wat eigenlijk wel een prachtige locatie was. + de chocoladetaart als dessert was ook toppie!

De maandag hebben we met de katho-reis opnieuw Fort Cochin bezocht, boottochtje gedaan. De dinsdag rajagiri bezocht en opnieuw naar het olifanten training camp geweest, waar we een tochtje deden met een olifant. Woensdag naar een tapijtenweverij en in de namiddag met een boot naar een chique resort op een eiland waar we de kans kregen om een massage te krijgen en wat te zwemmen. De donderdag kwam de groep naar Sevagram en gaven Kaat en ik de rondleiding. De mensen hadden niet verwacht dat het weeshuis zo arm was. We kregen zelfs geld van de groep om iets voor Sevagram te doen. Daarmee kochten we speelgoed (Badmintonrackets en een bal). De rest sparen we nog eventjes en denken we eventjes na wat we er kunnen mee doen. De donderdagnamiddag deden we een presentatie over ons verblijf in India en 's avonds een boottochtje op de Arabische zee. Echt super plezant! Het was echt zo'n toffe bende, dat het jammer was dat we niet meer tijd hadden. Zowel leerkrachten als leerlingen waren mee.

De zaterdag was er dan nog het afscheidsfeestje van de 2 belgische jongens van de KATHO die hier hun stage deden. Daarvoor gingen we naar een privé-club, met zwembad... Maar opnieuw enkel voor meisjes met kleren... Het was een avond vol eten en drank. Plezant. We werden 'veilig' naar huis gebracht door onze chauffeur genaamd: de terrorist...

De dag erna keerden we terug naar Sevagram. Ondertussen gaat alles weer zijn gewone gangetje. Ons project rond emoties is ook in de praktijk van start gegaan. We deden al verschillende sessies met de kinderen en zochten andere methodieken om over hun emoties te kunnen praten. Het is echt heel interessant en in die laatste weken staan we plots veel dichter bij de kinderen dan de vrijwilligers die hier al 8 maand zijn... Echt gek! Nu kennen we tenminste ook iedereen bij zijn naam. 

We deden ondertussen ook nog enkele uitstapjes met Sevagram. Zo gingen we op bedevaart en moesten we een berg beklimmen over de middag. Dat was toch niet te onderschatten, vooral omdat iedereen ons heel de tijd deed stoppen om een babbeltje te slaan. Zoals gewoonlijk werden we weer aangestaard tot en met. Blijkbaar heeft Thomas (een apostel van Jezus) het Katholicisme in India opgericht. Hij heeft die berg bewandeld en je kan ook nog een voetstap zien van hem (yeah right). Het is blijkbaar een plaats vol mirakels. Maar de bedevaarders hadden meer interesse in ons dan in Thomas, want ze bleven maar gapen en ons achtervolgen. 

We gingen ook nog naar een open-podium voor de kinderen van het dorp. Tijdens de rit naar daar in een jeep werden we achtervolgd door 2 mannen op een moto. De meisjes in de auto waren echt bang en in paniek. Zij zijn 14 jaar oud en hadden dit nog nooit meegemaakt dat iemand handkusjes wierp en heeltijd zwaaide (dus eigenlijk echt ongepast gedrag in India). Ik ben het ondertussen al zodanig gewoon dat ik het negeer. Maar het was voor de meisjes een verschrikkelijke ervaring. 

We zijn ook nog naar een doopfeest geweest van de kleine Hannah. Al was ze maar enkele weken oud. Het kind had al make-up op en al.... Wat heel snel uitliep door al het gekrijs.

Morgen ga ik naar een trouw. Wat eigenlijk vreemd is, want ik weet niet van wie. Ik ken die mensen niet en heb hen nog nooit gezien maar we zijn via brief uitgenodigd. Blijkbaar is het chique om blanken op je trouw te hebben en krijg je daardoor meer aanzien. Dus wij gaan naar onze eerste Indiase trouw! :D Foto's van de trouw volgen! :)

Dinsdag volgt ons zoveelste publieke optreden. Na de verschillende liedjes dat we al gezongen hebben, gaan we dit keer ons wagen aan een indische dans. De meisjes van Sevagram proberen ons de dans aan te leren. Maar het loopt niet van een leien dakje... :p

Tot de volgende!

Toedels xxx