Heeey,
Ik zal maar beginnen bij de beachparty.
Dus zondagnamiddag naar de befaamde beachparty vertrokken. Alleen Kaat en ik waren mee van de Belgen, omdat de rest teveel schoolwerk heeft. (wij eigenlijk ook, maar een party... ik voelde me gewoon verplicht om daar eens te bekijken of het echt wel party was).
We gingen met Anjali en Nicey. Dus ik veronderstelde met de bus naar Cherai Beach, die volgens hen een halfuurtje rijden van Kalamassery was.
Blijkbaar toch niet met de bus geweest, want Nicey had nog enkele vrienden uitgenodigd om mee te gaan. 4 indische jongens vergezelden ons en we gingen met hen met de auto.
Onze chauffeur was tuurlijk weer de slechtste. En met de slechtste bedoel ik ook wel de slechtste chauffeur in de geschiedenis van India. Serieus! Die gast reed echt levensgevaarlijk en viel ook om de stappe stil. Kaat en ik hielden al even ons hart vast of die gast ook nog ging drinken, want anders konden wij echt niet terugkeren met hem.
Uiteindelijk bleek dat halfuurtje toch meer dan een uur te zijn. Maar het was zo de moeite waard! Zo'n mooi strand, maar wel heel veel volk! ook redelijk toeristisch. Voor 1 keer waren we niet de enige blonde mensen. Maar dat belemmerde de mensen niet om toch opnieuw enorm te gapen naar ons en opnieuw foto's te nemen van ons.
En dan die Party... Omdat we in de namiddag gingen stelde die party eigenlijk niet veel voor. Onze peda sluit om 22 u (of soms iets later) dus moeten we zorgen dat we binnen zijn, of we moeten buiten slapen. Het was wel allemaal engelse muziek en hele bekende, dus eigenlijk was het echt wel tof. De jongens met wie we mee waren, gingen ons proberen op te gieten. Maar we hebben mooi bedankt en ik heb gezegd dat ik niet drink omwille van mijn geloof. En daar hadden ze wel respect voor.
Toch hebben ze ons getrakteerd op hapjes en (fris)drank en eigenlijk waren ze heel vriendelijk. En zelfs onze chauffeur dronk geen alcohol, en dat bezorgde wel wat vreugde bij Kaat en ik.
Na wat zingen, of zelfs veel zingen en veel foto's trekken om de andere studenten die in België zijn gebleven toch wat jaloers te maken, vertrokken we weer naar huis. De party was ondertussen wel begonnen en zoals ik had verwacht kunnen indische jongens niet dansen. Of tenminste toch niet beter dan de belgische.
We gingen niet naar huis met onze chauffeur, maar met een jongen en meisje van onze school, omdat de jongens nog langer wilden blijven.
Het was toch precies een betere chauffeur .. :p
Dan maandagochtend vertrok ik naar het congres.
Ik lag er eigenlijk wat van wakker omdat ik alleen de bus moest nemen naar Cochin, wat toch een uurtje van Kalamassery ligt. Ik begon al te twijfelen of ik wel zou gaan. Uiteindelijk toch al mijn moed bijeen geraapt en op weg vertrokken naar de bushalte. Ik had een briefje gekregen van een man van school waar de namen van de bus stonden opgeschreven in Malayalam. Uiteindelijk was dat geen grote hulp, want iedereen wees mij een andere bus aan. Uiteindelijk toch een vrouw gevolgd en ik zat op de juiste (OVERVOLLE!!!!!) bus. Na meer dan een uur geplet te zijn, dan toch op de juiste plaats afgestapt. Het ziekenhuis waar de conferentie doorging vond ik dankzij een vrouwtje die mij de weg wees. Eens daar moest ik een blad invullen en kreeg ik een kaartje met mijn naam en 'Delegate' op geschreven. Dit moest ik de 2 dagen aanhouden.Ook kreeg ik een handtas met balpen, papier en nog andere documenten er in. Ik voelde mij al onmiddellijk speciaal en wie houdt er niet van gratis gadgets.
Tot zo ver de verwachting van de mooie jonge dokters in een witte jas. Want deze dokters waren allemaal oud :p Ik nam plaats helemaal voorraan om veel te kunnen noteren. De eerste sessie was wat moeilijk omdat het vooral ging over de overheid en politiek die zich bemoeien over het gezondheidssysteem in India. Ik kon niet echt volgen, ook kende ik er niemand, dus ik zag er al tegen op om daar 2 dagen te moeten verblijven.
Maar eens het thee-pauze werd, kwamen veel mensen met mij praten. Zo onderandere een vrouw van canada, die ook jonger was en ze hield mij wat gezelschap. De volgende sessies werden echt interessant en meer en meer mensen begonnen te praten met mij. Ook 2 meisjes van the UK. Die verpleegsters waren in 1 van de grootste ziekenhuizen van Londen.
De sessies werden gegeven door de bazen van het WHO (World Health Organisation) en door nog allemaal andere dokters en specialisten. Het ging over psychiatrie, hoe je studenten beter moet opleiden, over hoe kerala het verschil kan maken in India, over mensen met een beperking en ook over mensen met een terminale ziekte.
Het was echt super interessant en de mensen waren er zo vriendelijk. Het was trouwens ook 2 dagen smullen van al dat lekker eten. Ik werd verwend tot en met. Chocoladetaart, croissants, ijsjes en echt zotte buffets. Ik heb gegeten alsof ik in mijn leven nooit nog eten zou krijgen. (je weet maar nooit)
's avonds bracht een bus ons naar het hotel waar iedereen verbleef. Het was een wonder, maar ook voor mij was alles geregeld. Ik kreeg een prachtige 2 persoonskamer voor mij alleen. En een badkamer met warm water! En televisie! Oh wat mis ik televisie! Een droom dus.
Aan de lobby checkte net een fransman in en die begon wat te praten. Hij zit al 1,5 jaar in india omdat hij hier werkt voor Frankrijk. Na wat te babbelen ermee vroeg hij of ik het zag zitten om iets te gaan drinken met hem later. Waarom niet dacht ik.
Maar eerst moest ik naar de dinner met de rest van de dokters. Uiteindelijk zat ik in een prachtige zaal alleen voor mensen van het congres en mochten we opnieuw aanschuiven aan een prachtig buffet. Ik zat aan tafel met een dokter uit the UK (jaja, met mooi accent!), met een dokter uit Malaysia, en nog een dokter uit de Seychelles. Het waren echt zalige kerels en ik heb me ziek gelachen met hen. Er werd muziek gespeeld door een orkest en later volgde er nog een traditionele dans. Heel mooi! Toen ik naar mijn kamer wou gaan om te genieten van de tv vroegen de 2 meisjes uit the uk of ik het zag zitten om nog iets met hen te gaan drinken in de stad. Waarom niet dacht ik opnieuw en besliste dat het veiliger was om iets te gaan drinken met die meisjes. We hebben wat rondgewandeld in Cochin en 's avonds is het ook zo prachtig als overdag. Na nog wat te kletsen met hen op de kamer, ben ik dan gaan slapen. Ook vroegen ze mij of ik woensdag naar de backwaters wou gaan met hen, maar ik kon niet omdat de inspectie komt naar school en de school wil wat stoeffen met ons, dus moet ik aanwezig zijn... Echt jammer, want die meisjes waren zo vriendelijk. De ene is trouwens portugees en is samen met een braziliaan.. Altijd een leuk detail aangezien Brazilië ook nog steeds in mijn hoofd zit :p
De volgende morgen toch de 1ste sessie geskipt omdat ik wou genieten van dat hemels bed. En na een uitgebreid ontbijt samen met de 2 engelse meisjes dan vertrokken voor de 2e dag van het congres.
Uiteindelijk kreeg ik op het einde van de dag een diploma (wat ik mooi op mijn cv kan zetten!)
Ik kreeg tal van e-mailadressen en businesskaartjes van alle mensen die er aanwezig waren. Ook vroegen ze mijn businesskaartje, maar ik moest hen teleurstellen dat ik dit (nog) niet had. Dus dat moet ik dringen laten maken blijkbaar :p
Ik kreeg trouwens ook een officiële uitnodiging om naar het volgende congres te gaan in BANKOK, Thailand in Oktober...
Het waren 2 fantastische dagen, waar ik mijn portefeuille niet heb moeten openen en waar ik zeker 3 kg van verdikt ben. Het was dus duidelijk geslaagd. Echt een once in a life time experience.
De bus terug naar Kalamassery nemen was opnieuw niet zo simpel, maar het was het duidelijk meer dan waard! Ik ga echt die mensen missen en ik heb zot veel bijgeleerd! Mijn paper is binnen! (hopelijk) ;)
Ik zal maar beginnen bij de beachparty.
Dus zondagnamiddag naar de befaamde beachparty vertrokken. Alleen Kaat en ik waren mee van de Belgen, omdat de rest teveel schoolwerk heeft. (wij eigenlijk ook, maar een party... ik voelde me gewoon verplicht om daar eens te bekijken of het echt wel party was).
We gingen met Anjali en Nicey. Dus ik veronderstelde met de bus naar Cherai Beach, die volgens hen een halfuurtje rijden van Kalamassery was.
Blijkbaar toch niet met de bus geweest, want Nicey had nog enkele vrienden uitgenodigd om mee te gaan. 4 indische jongens vergezelden ons en we gingen met hen met de auto.
Onze chauffeur was tuurlijk weer de slechtste. En met de slechtste bedoel ik ook wel de slechtste chauffeur in de geschiedenis van India. Serieus! Die gast reed echt levensgevaarlijk en viel ook om de stappe stil. Kaat en ik hielden al even ons hart vast of die gast ook nog ging drinken, want anders konden wij echt niet terugkeren met hem.
Uiteindelijk bleek dat halfuurtje toch meer dan een uur te zijn. Maar het was zo de moeite waard! Zo'n mooi strand, maar wel heel veel volk! ook redelijk toeristisch. Voor 1 keer waren we niet de enige blonde mensen. Maar dat belemmerde de mensen niet om toch opnieuw enorm te gapen naar ons en opnieuw foto's te nemen van ons.
En dan die Party... Omdat we in de namiddag gingen stelde die party eigenlijk niet veel voor. Onze peda sluit om 22 u (of soms iets later) dus moeten we zorgen dat we binnen zijn, of we moeten buiten slapen. Het was wel allemaal engelse muziek en hele bekende, dus eigenlijk was het echt wel tof. De jongens met wie we mee waren, gingen ons proberen op te gieten. Maar we hebben mooi bedankt en ik heb gezegd dat ik niet drink omwille van mijn geloof. En daar hadden ze wel respect voor.
Toch hebben ze ons getrakteerd op hapjes en (fris)drank en eigenlijk waren ze heel vriendelijk. En zelfs onze chauffeur dronk geen alcohol, en dat bezorgde wel wat vreugde bij Kaat en ik.
Na wat zingen, of zelfs veel zingen en veel foto's trekken om de andere studenten die in België zijn gebleven toch wat jaloers te maken, vertrokken we weer naar huis. De party was ondertussen wel begonnen en zoals ik had verwacht kunnen indische jongens niet dansen. Of tenminste toch niet beter dan de belgische.
We gingen niet naar huis met onze chauffeur, maar met een jongen en meisje van onze school, omdat de jongens nog langer wilden blijven.
Het was toch precies een betere chauffeur .. :p
Dan maandagochtend vertrok ik naar het congres.
Ik lag er eigenlijk wat van wakker omdat ik alleen de bus moest nemen naar Cochin, wat toch een uurtje van Kalamassery ligt. Ik begon al te twijfelen of ik wel zou gaan. Uiteindelijk toch al mijn moed bijeen geraapt en op weg vertrokken naar de bushalte. Ik had een briefje gekregen van een man van school waar de namen van de bus stonden opgeschreven in Malayalam. Uiteindelijk was dat geen grote hulp, want iedereen wees mij een andere bus aan. Uiteindelijk toch een vrouw gevolgd en ik zat op de juiste (OVERVOLLE!!!!!) bus. Na meer dan een uur geplet te zijn, dan toch op de juiste plaats afgestapt. Het ziekenhuis waar de conferentie doorging vond ik dankzij een vrouwtje die mij de weg wees. Eens daar moest ik een blad invullen en kreeg ik een kaartje met mijn naam en 'Delegate' op geschreven. Dit moest ik de 2 dagen aanhouden.Ook kreeg ik een handtas met balpen, papier en nog andere documenten er in. Ik voelde mij al onmiddellijk speciaal en wie houdt er niet van gratis gadgets.
Tot zo ver de verwachting van de mooie jonge dokters in een witte jas. Want deze dokters waren allemaal oud :p Ik nam plaats helemaal voorraan om veel te kunnen noteren. De eerste sessie was wat moeilijk omdat het vooral ging over de overheid en politiek die zich bemoeien over het gezondheidssysteem in India. Ik kon niet echt volgen, ook kende ik er niemand, dus ik zag er al tegen op om daar 2 dagen te moeten verblijven.
Maar eens het thee-pauze werd, kwamen veel mensen met mij praten. Zo onderandere een vrouw van canada, die ook jonger was en ze hield mij wat gezelschap. De volgende sessies werden echt interessant en meer en meer mensen begonnen te praten met mij. Ook 2 meisjes van the UK. Die verpleegsters waren in 1 van de grootste ziekenhuizen van Londen.
De sessies werden gegeven door de bazen van het WHO (World Health Organisation) en door nog allemaal andere dokters en specialisten. Het ging over psychiatrie, hoe je studenten beter moet opleiden, over hoe kerala het verschil kan maken in India, over mensen met een beperking en ook over mensen met een terminale ziekte.
Het was echt super interessant en de mensen waren er zo vriendelijk. Het was trouwens ook 2 dagen smullen van al dat lekker eten. Ik werd verwend tot en met. Chocoladetaart, croissants, ijsjes en echt zotte buffets. Ik heb gegeten alsof ik in mijn leven nooit nog eten zou krijgen. (je weet maar nooit)
's avonds bracht een bus ons naar het hotel waar iedereen verbleef. Het was een wonder, maar ook voor mij was alles geregeld. Ik kreeg een prachtige 2 persoonskamer voor mij alleen. En een badkamer met warm water! En televisie! Oh wat mis ik televisie! Een droom dus.
Aan de lobby checkte net een fransman in en die begon wat te praten. Hij zit al 1,5 jaar in india omdat hij hier werkt voor Frankrijk. Na wat te babbelen ermee vroeg hij of ik het zag zitten om iets te gaan drinken met hem later. Waarom niet dacht ik.
Maar eerst moest ik naar de dinner met de rest van de dokters. Uiteindelijk zat ik in een prachtige zaal alleen voor mensen van het congres en mochten we opnieuw aanschuiven aan een prachtig buffet. Ik zat aan tafel met een dokter uit the UK (jaja, met mooi accent!), met een dokter uit Malaysia, en nog een dokter uit de Seychelles. Het waren echt zalige kerels en ik heb me ziek gelachen met hen. Er werd muziek gespeeld door een orkest en later volgde er nog een traditionele dans. Heel mooi! Toen ik naar mijn kamer wou gaan om te genieten van de tv vroegen de 2 meisjes uit the uk of ik het zag zitten om nog iets met hen te gaan drinken in de stad. Waarom niet dacht ik opnieuw en besliste dat het veiliger was om iets te gaan drinken met die meisjes. We hebben wat rondgewandeld in Cochin en 's avonds is het ook zo prachtig als overdag. Na nog wat te kletsen met hen op de kamer, ben ik dan gaan slapen. Ook vroegen ze mij of ik woensdag naar de backwaters wou gaan met hen, maar ik kon niet omdat de inspectie komt naar school en de school wil wat stoeffen met ons, dus moet ik aanwezig zijn... Echt jammer, want die meisjes waren zo vriendelijk. De ene is trouwens portugees en is samen met een braziliaan.. Altijd een leuk detail aangezien Brazilië ook nog steeds in mijn hoofd zit :p
De volgende morgen toch de 1ste sessie geskipt omdat ik wou genieten van dat hemels bed. En na een uitgebreid ontbijt samen met de 2 engelse meisjes dan vertrokken voor de 2e dag van het congres.
Uiteindelijk kreeg ik op het einde van de dag een diploma (wat ik mooi op mijn cv kan zetten!)
Ik kreeg tal van e-mailadressen en businesskaartjes van alle mensen die er aanwezig waren. Ook vroegen ze mijn businesskaartje, maar ik moest hen teleurstellen dat ik dit (nog) niet had. Dus dat moet ik dringen laten maken blijkbaar :p
Ik kreeg trouwens ook een officiële uitnodiging om naar het volgende congres te gaan in BANKOK, Thailand in Oktober...
Het waren 2 fantastische dagen, waar ik mijn portefeuille niet heb moeten openen en waar ik zeker 3 kg van verdikt ben. Het was dus duidelijk geslaagd. Echt een once in a life time experience.
De bus terug naar Kalamassery nemen was opnieuw niet zo simpel, maar het was het duidelijk meer dan waard! Ik ga echt die mensen missen en ik heb zot veel bijgeleerd! Mijn paper is binnen! (hopelijk) ;)
Waaw! Fantastische ervaring moet dat zijn!
BeantwoordenVerwijderen